ДЕВЕТТА СЛИКА


Длабоката, тивка ноќ фрла издолжени сенки во хотелот “Мажестик”. Од позадината, зад отворената порта влегува ветрот што ги развејува прозрачните завеси, и топлиот сјај на истата месечина од претходната слика.

Низ отворената врата, во долга ноќница, влегува Марија/Сара. Маѓепсана е од ноќта. Препуштена на своите сеќавања, започнува тивко да пее нежна песна. Ги затвора очите, понесена од нежната мелодија. Најнапред почнува да се ниша во тактот на мелодијата, а потем & се предава на песната и на еден с# потемпераментен, лелејав танц, додека песната јакне.

Во салонот на “Мажестик” тивко се појавува некоја сенка.
Таа го забележува несаканото присуство и се сепнува.
Сенката се открива, тоа е Прислужникот.


САРА:
Ме уплаши.

ПРИСУЖНИКОТ:
Прости, не сакав. Еве, си одам.

Заминува.

САРА:
Не, чекај. (Тој застанува) Што сакаше?

ПРИСЛУЖНИКОТ:
Ништо. Одев да си легнам. И те видов тебе.

САРА:
Ме виде како будалеам?

ПРИСЛУЖНИКОТ:
Не, Марија. Беше прекрасно.

САРА:
Тука нема Марија. Сега сум Сара.

ПРИСЛУЖНИКОТ:
Сега, можеби. Пред малку беше Марија.

САРА:
Марија ја нема. Умре таму, на оној диван.

ПРИСЛУЖНИКОТ:
Не умре. Тука е. Само скриена. Пред малку ја видов како танцува. Чиста и беспорочна. Сјајна како онаа месечина. Прекрасна.

Таа молчи, потоа.

САРА:
Ја знаеш ли таа песна.

ПРИСЛУЖНИКОТ:
Не. Што е тоа?

САРА:
Приспивна песна. Ми ја пееше мајка ми. Тоа е единствениот спомен што ми остана од неа. Тоа и мирисот. Паметам дека мирисаше на смил. Имаше нежен допир. Кога ќе се расплачев, ме земаше во рацете. Додека ме лулаше, ме стискаше нежно, со сигурен стисок. И ми ја пееше таа песна со шепот.

ПРИСЛУЖНИКОТ:
Беше убава?

САРА:
Не знам. Не се сеќавам како изгледаше.

ПРИСЛУЖНИКОТ:
Сигурно била. Ти бездруго личиш на неа. Што пее песната.

САРА:
Ни тоа не го знам. Не ги паметам зборовите. Само мелодијата и начинот на кој мајка ми ги изговараше.

ПРИСЛУЖНИКОТ:
Оди сега, легни. Одмори се.

САРА:
Не ми се спие. А тебе?

ПРИСЛУЖНИКОТ:
Ни мене. Мразам да спијам.

САРА:
Зошто?

ПРИСЛУЖНИКОТ:
Не. Потоа мораш да се разбудиш.

САРА:
Побрзо врви времето.

ПРИСЛУЖНИКОТ:
С# едно. Не сакам да сонувам.

САРА:
Зошто?

ПРИСЛУЖНИКОТ:
Сонувам едно исто.

САРА:
Што тоа?

ПРИСЛУЖНИКОТ:
Времето кога бев среќен. Сонот завршува секогаш исто. Со моето влегување во ова место. Потоа се будам и пак го гледам овој проклет хотел. И не знам веќе дали е сон или јеве. Затоа ми е сеедно дали спијам или бдеам. За мене нема бегање од “Мажестик” мила моја. Освен понекогаш, и тогаш јавето е подобро и од некој убав сон. Како пред малку. Кога те видов, како во некој стар сон од времето на мирот?


Таа го погледнува.