ОСУМНАЕСЕТТА СЛИКА


Параванот на актерите со наивистичката слика на топол семеен дом. Шум од присутна публика. Се слуша барабан. Излегува актерот. Публиката се смирува.


АКТЕРОТ:
(Театрално објавува) Почитуван публикуме, патувајќи долго низ многу места, дојдовме, еве, и во вашиот крај. Тука сме да го прикажеме нашево претставление, та со игра и мимика да ви понудиме малку милост и, повеќе, утешение. И на крајот, да ви го дадеме нашето наравоучение: театарот е, добри луѓе, милост и спасение! (Пак удира “туш“ во барабанот) А сега, да ви ја претставам новата точка на нашиот театар. Молам малку аплауз за големиот артист. Ристо, магионичар, илузионист и исцелител!!!

Аплауз, егзалтација, свирежи. Актерот се губи од бината. На цената се појавува Ристо. Стои и гледа во публиката. Носи плашт врз својата облека. Аплаузот не секнува. Тој и натаму стои.


РИСТО:
(Тивко) Еве сум, одново, меѓу вас, ако има кој да чуе.

ИЗВИК ОД ПУБЛИКАТА:
Доста слушавме, дај нешто и да видиме!?

РИСТО:
“?Јас сум живиот леб што слезе од небото; кој јаде од овој леб ќе живее вечно; а лебот што ќе го дадам Јас е Моето тело, што ќе го предадам за живот на светот”. (Јов. 6.51)

ПУБЛИКАТА:
Барем измиј се, па да те пробаме!

РИСТО:
“Ќе ме барате и нема да ме најдете; и каде што ќе бидам Јас, вие не ќе можете да дојдете!” (Јов. 7, 34)

ПУБЛИКАТА:
Оди, оди. Дајте нешто поинтересно!?

Сите се смеат. Ристо ја наведнува главата.
Излегува, вознемирен, Актерот. Се обидува да ја спаси претставата.

АКТЕРОТ:
Има ли некој сакат во публиката? Нека дојде тука.

Излегува еден човек на патерици.
Ристо не го ни погледнува. Ја крева главата кон небото и му наредува на сакатиот.

РИСТО:
Оди во мир!

Сакатиот ги отфрла патериците. Почнува да оди. Публиката реагира.
Излегува слеп човек.

СЛЕПИОТ:
Можеш ли мене да ме исцелиш?

РИСТО:
(Тажно го погледнува) Иако нема што да видиш освен празнина и безверие, прогледај!

Пак се случува чудо. Публиката доживува делириум. Актерот задоволно се смее и кима со главата кон публиката.

ПУБЛИКАТА:
Дај сега нешто големо! Потресително!

РИСТО:
Што по потресително од оваа војна и омраза. Што поголемо од ова зло и невреме!

ПУБЛИКАТА:
Невреме. Бура. Направи бура ако можеш.

РИСТО:
Некогаш смирував бури, зашто вие баравте мир. Сега барате бура, зашто сте болни од гнев и од немир. Барајте да ја смирам бурата во вас, не да подигнам бура во природата!

ПУБЛИКАТА:
(Скандира) Бура, бура!!!?

РИСТО:
(Погледнува во нив) Нека биде бура!

Почнува да дува бура. Силно фучи ветрот. Се слушаат грмотевици. Актерот гледа уплашено. Публиката е егзалтирана. Вика воодушевено. Ветрот уште повеќе јакне. Се вее косата и плаштот на Ристо. Го урива параванот со сликата на идиличниот дом. Актерот бега.
Почнува да татни познатиот звук на ужасната машинерија на војната. Фантасмагоричниот звук покрива се. Ветрот с# уште дува.
Ристо останува на сцената со својот отсутен поглед. На навевите од бурата, со својот развејан плашт.