ТРИНАЕСЕТТА СЛИКА


Сара се подготвува да легне. Потпевнува. Ги отвора ширум вратите. Дише од чистиот воздух. Влегува Јосиф.

ЈОСИФ:
Почна убаво да пееш.

Таа брзо легнува во посталата и се покрива.

САРА:
А ти почна да забележуваш и добри работи.

Јосиф ја фаќа за косата. Таа вика.

ЈОСИФ:
Забележувам и лоши. На пример забележувам дека Поручникот почнува идила со тебе. А тоа не ми се допаѓа.

САРА:
(Низ заби) Мене ми се допаѓа.

ЈОСИФ:
Ти не се прашуваш.

САРА:
Престани, пушти ме.

ЈОСИФ:
Се сеќаваш, ти се заколна. Овде остана заради таа заклетва.

САРА:
Ти ме присили. Не те сакам. Никогаш не сум те сакала.

ЈОСИФ:
Никогаш не вели “никогаш“. Тоа е пресилен збор. Особено во вакво време. Денес нема никогаш, порано, утре?Ние живееме во апсолутна сегашност.

Се обидува да ја бакне. Таа го плука. Тој & врзува шлаканица.

САРА:
Никогаш не сум те сакала. Никогаш нема да те сакам. Живееме во апсолутна сегашност. Сега апсолутно те мразам.

Јосиф ја фаќа за коса. Ја присилува да клекне пред него.

ЈОСИФ:
Ти се чини. Така мислиш. Се сеќаваш: “Нема да имам други богови?”

САРА:
Престани, слушаш ли!?

ЈОСИФ:
“Нема да имам други богови?”

САРА:
Нема да имам други богови. Ти ги уби сите.

Тој ја остава. Забрзано заминува.
Таа останува сама.